บางส่วนจากหนังสือ "มนตร์น้ำหมึก" โดยณรงค์ จันทร์เรือง
----------------------
เรื่องตลกแนวสามเกลอของ ป. อินทรปาลิต อ่านง่าย เบาสมอง เด็กชั้น ป3-ป4 ก็อ่านเข้าใจได้ไม่ยาก มุขตลกแพรวพราวทั้งเล่ม บทจะขำก็ขำกลิ้ง หัวเราะก๊ากทันที ไม่มีอะไรสลับซับซ้อน ผิดกับเรื่องตลกของ "แสงทอง" "ฮิวเมอริสต์" อ.ร.ด. "นายกล้าหาญ" "นายรำคาญ" และโก้ บางกอก
ประเภทหลังเรียกกันว่า "ตลกลึก" กับ "ขบแล้วจึงขัน"
ครูมาลัย ชูพินิจ เขียนถึงคุณค่าของหัสนิยายชุดสามเกลอ ของ ป. อินทรปาลิตไว้ว่า "ช่วยให้เด็กๆ ได้อ่านหนังสือออกอย่างแพร่หลาย" อ่านจนอยากเป็นนักเขียนไปเลยก็มีครับ
----------------------
หัสนิยายชุด "สามเกลอ" ของ ป. อินทรปาลิต ฝังอกฝังใจมาตั้งแต่เรียนชั้นประถมเมื่อ 50 กว่าปีก่อนแล้วละครับ เมื่อมาต่อชั้นมัธยมที่กรุงเทพฯ ก็ราวกับว่าโลกนี้มีนิยายให้อ่านอยู่ชุดเดียวคือ พล นิกร กิมหงวน ดร.ดิเรก เจ้าคุณปัจจนึกพินาศ และ เจ้าแห้ว โหระพากุล
ไปโรงเรียนก็นั่งอ่านในรถรางมั่ง รถเมล์มั่ง บางทีก็ปล่อยก๊ากออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้ผู้คนในรถราแน่นขนัดหันขวับมองเป็นตาเดียวกัน... แหม! มันตลกเสียจนไม่รู้จะกลั้นหัวเราะได้ยังไงก็ต้องปล่อยเลยตามเลย
คนที่หันมาเห็นปกหนังสือในมือผมก็พยักพเยิดเป็นเชิงว่าเข้าอกเข้าใจเป็นอันดี!
หมกมุ่นยิ่งกว่าตำรับตำราเป็นไหนๆ ครั้งหนึ่งเคยมีผู้หญิงคราวน้า สวมแว่นหนาเตอะ หน้าตาท่าทางเหมือนเป็นครูบาอาจารย์ หันมาสะกิดแขนเบาๆ แล้วเอ่ยถ้อยเคร่งขรึมยิ่ง
"หนูๆ อย่าอ่านหนังสือในรถนะจ๊ะ! มันจะทำให้เสียสายตา รู้มั้ย?"
คนที่นั่งใกล้ๆ ก็หันมามอง พยักหน้าแสดงว่าเห็นพ้องด้วยทั้งนั้น ผมเลยต้องปิดหนังสือตลกตอน "สามเกลอเจอล่องหน" เก็บเข้ากระเป๋าโดยพลัน... มุ่งมั่นที่จะควักออกมาแอบอ่านในห้องเรียนให้จงได้
--------------------
"วิมานสลัม" กับ "ชุดสลัม" ของผมน่ะได้รับอิทธิพล หรือเรียกโก้ๆ ว่า "แรงบันดาลใจ" จาก "โลกียชน" กับ "ชุดเฒ่า" ของมนัส จรรยงค์ และ "ชุดสามเกลอ" ของ ป. อินทรปาลิต มาเต็มๆ








