สมัยเด็กๆ เคยอ่านสามเกลอเล่มนี้ ไม่นึกว่าโตขึ้นจะได้เป็นเพื่อน (ทาง FB) กับทั้งคุณป. เป็ด และ คุณลักกี้ ตัวละครในสามเกลอตอน ไปพระบาท นี้ :-) ................... ตอนสายวันอาทิตย์ ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังตรวจดูตั๋วจำนำปึกใหญ่อยู่ในห้องนอนของข้าพเจ้า เสียงฝีเท้าของเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งก็ดังขึ้น และแล้วเด็กชายอายุ ๓ ขวบเศษหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่งได้วิ่งนำหน้าพาเด็กชายอายุอ่อนกว่าไม่กี่มากน้อยอีกคนหนึ่งเข้ามาในห้องนอนของข้าพเจ้า “ลัคกี้” ข้าพเจ้ากล่าวทักเจ้าหนูน้อยที่นำหน้า ซึ่งเจ้าหนูน้อยคนนี้คือลูกชายของชูชัย พระขรรค์ชัย และเป็นบุตรบุญธรรมของข้าพเจ้า “พาลูกเป็ดลงไปข้างล่างโว้ย ขึ้นมาทำไมประเดี๋ยวตกกะไดแข้งขาหัก” เจ้าเป็ดหลานชายข้าพเจ้ากระซิบกระซาบบอก “เจ้าหนี้มา” ข้าพเจ้าสะดุ้งเฮือก หันมาถามลัคกี้ “มากี่คน” “มาแยะเชียวลุง มีคนอ้วน ๆ หัวล้านมาด้วยคนหนึ่ง เอารถมาจอดหน้าบ้านเรา” ข้าพเจ้าผิวปากเพลง “แอนนา” เบา ๆ นึกในใจว่า วันอาทิตย์เป็นวันที่เขาพักผ่อนการงานกัน แต่เจ้าหนี้ของข้าพเจ้าช่างไม่รู้จักพักผ่อนกับเขาบ้างเลย ข้าพเจ้ารีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับลัคกี้หลานชายสุดสวาทขาดใจของข้าพเจ้า “พาเจ้าเป็ดลงไปข้างล่าง แล้วบอกแม่ให้บอกเจ้าหนี้ว่าลุงตายไปหลายวันแล้ว” ลัคกี้หัวเราะก้าก “ลุงโกหก ลุงยังไม่ตาย ลุงไม่มีตังใช้เขาใช่ไหมล่ะ” ข้าพเจ้าชักฉิว รีบย่องไปที่หน้าต่างแอบมองดู แต่แล้วเมื่อข้าพเจ้าได้แลเห็นสุภาพบุรุษหนุ่ม ๕ คนและชายชราอ้วนเตี้ยพุงพลุ้ยอีกคนหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ถอนหายใจโล่งอกและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ นึกว่าจะเป็นเจ้าหนี้กลับกลายเป็นคณะพรรค ๔ สหายเพื่อนรักของข้าพเจ้าผู้มีศักดิ์เปรียบเสมือนน้องชายของข้าพเจ้านั่นเอง ข้าพเจ้าก้มลงมองตัวเอง ซึ่งนุ่งผ้าขาวม้าเก่า ๆ ผืนเดียว ข้าพเจ้ารีบเดินไปที่ราวตากผ้าริมห้อง รีบสวมเสื้อและกางเกงแพรเก่า ๆ ตัวหนึ่ง หลังจากนั้น ข้าพเจ้าก็อุ้มหลานชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนใส่สะเอวคนละข้าง แล้วพาออกไปจากห้อง พอลงมาข้างล่าง ข้าพเจ้าก็วางหลานชายลงบนพื้นแล้วพยักหน้าเรียกเด็กคนใช้ของข้าพเจ้าคนหนึ่งเข้ามากระซิบกระซาบ ....................