เจ้าคุณปัจจนึกไปตรวจงาน ที่สำนักงานผลประโยชน์ของท่าน ปรากฎว่าพนักงานร้องเพลงขอขึ้นเงินเดือน (ซึ่งไม่ได้ขึ้นมา 3-4 ปีแล้ว) ทำเอาท่านเจ้าคุณโกรธมาก .....ขุนวิเศษฯ ก้มศีรษะโค้งคำนับ "สวัสดีขอรับ ใต้เท้า" เจ้าคุณหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับ "ไม่ต้องมาสวัสดี ท่านขุนปกครองลูกน้องยังไงกันหา? ได้ยินไหม เจ้าพวกจ๊อกกระร็อกเหล่านี้ ร้องเพลงขอเงินเดือนขึ้น?" ท่านขุนทำหน้ากระเรี่ยกระราด "กระผมเป็นผู้ฝึกซ้อมเองครับ" เจ้าคุณทำคอย่นหลับตาปี๋ "หา ?" "คร้าบ เป็นความจริงขอรับ พวกเราต่างรู้สึกว่า มันเป็นภาวะที่สุดแสนจะทนทานแล้ว เพราะตั้งสามสี่ปี พระเดชพระคุณไม่กรุณาขึ้นเงินเดือนให้บ้างเลย โน่น นายเสวกเงินเดือนยี่สิบบาทตั้งแต่เป็นโสด เดี๋ยวนี้เมียสามคน, ลูกห้า, แม่ยายสอง, แม่ตัวหนึ่งพ่อเลี้ยงอีกสอง, ก็คงยี่สิบบาทอยู่นั่นเอง นั่น นายทองเบี้ยว พิมพ์ดีดจนเป็นวัณโรคก็ยี่สิบบาท" เจ้าคุณปัจจนึกฯ สะดุ้งโหยง หันมาทางนายผอมกระหร่อง "เฮ้ ลื้อเป็นวรรณโรคหรือ?" เจ้าของนามทองเบี้ยว ยิ้มปากเบี้ยว แล้วพูดเสียงแห้งๆ เหมือนเป็ดตัวผู้ "กระผมไม่ได้เป็นวัณโรคหรอกครับ แต่กระผมเป็นฝีในท้อง แค้กๆ โอ๊ย กระผมขออนุญาตลาไปตากอากาศหัวหิน อุ๊ฮุ ท่านขุนก็ไม่ให้ไป" เจ้าคุณถอยหลังกรูด กลืนน้ำลายเอื๊อก "ขืนไปแกก็ตายที่หัวหินเท่านั้นแหละ พรุ่งนี้ไปเมืองนนท์เถอะ ไปโรงพยาบาลวัณโรคเขาเปิดรักษาขึ้นที่นั่นแล้ว" นายทองเบี้ยวชักฉิว ไอลั่นห้อง แล้วพูดเสียงแหบน่าสงสาร "โธ่ ใครบอกว่ากระผมเป็นวัณโรค คะแอ๊กแค้ก โอ๊ย ผม ผมเป็นฝีในท้องตังหาก" เจ้าคุณปัจจนึกฯ อมยิ้ม "ขอโทษๆ ฉันเข้าใจผิด ไหนไอให้ฟังอีกหน่อยซิ จังหวะถี่ยังกะเพลงรัมบาเชียวฮิ" นาย ที.บี. หน้างอ ตามธรรมดาของคนเป็นโรคชนิดนี้ "อย่ากระเซ้าเลยครับ อุ๊ฮุ แค๊ก โอ๊ย กระผมเป็นวัณโรค กระผมก็คงตายเสียนานแล้ว ขาก ถุย แอ๊ะ แอ๊ะ อึ๊ฮี้ " เจ้าคุณหันมายิ้มกับผู้จัดการของท่าน แล้วกระซิบกระซาบเบาๆ "เตรียมหาคนพิมพ์ดีดไว้ใหม่เถอะท่านขุน ผมคิดว่าคงไม่เกินสิ้นเดือนนี้ ยิ่งฝนตกชุกยังงี้ด้วยละก้อ บอกให้เมียตาทองเบี้ยว เอาเงินไปวางประจำพระไว้ได้แล้ว" ท่านขุนหัวเราะก้าก เงยหน้ามองดูเสมียนของเขา "ไง นายทองเบี้ยว เจ้าคุณท่านกะว่าเธอคงตายภายในเดือนนี้" เจ้าคุณปัจจนึกฯ สะดุ้งเฮือก ยกมือผลักหน้าขุนวิเศษฯ เต็มแรง "ฮี้ ปากบอนฉิบหายเลย" แล้วเจ้าคุณก็ยิ้มแหยๆ กับบุรุษหน้าเหลือง "น้องชาย เธอได้รับเงินเดือนเท่าไหร่นะ?" ทองเบี้ยวยิ้มออกมาได้ แววตาของเขาแจ่มใสขึ้นทันที "ยี่สิบบาทขอรับ" เขาพูดเสียงแหบๆ (เวลาอ่านโปรดทำเสียงให้เหมือนด้วย) "สี่สิบบาทรึ?" เจ้าคุณทวนคำ "ยี่สิบครับ!" นายทองเบี้ยวตะโกน แต่เสียงตะโกนของเขาได้ยินราว 2 วาเท่านั้น น่าอเนจอนาถใจอย่างยิ่ง เจ้าคุณปัจจนึกฯ หัวเราะ กล่าวกับผู้จัดการของท่าน "ขึ้นให้อีกเดือนละสองสลึง ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป ส่วนคนอื่นๆ คนละสลึง" มีเสียงฮี้ดังขึ้นเซ็งแซ่ ราวกับสำนักงานเป็นคอกม้าแข่ง ท่านขุนกลืนน้ำลาย 5 ครั้ง แล้วพูดนอบน้อม..... #เฮฮากับสามเกลอ

สมัยเด็กๆ เคยอ่านสามเกลอเล่มนี้ ไม่นึกว่าโตขึ้นจะได้เป็นเพื่อน (ทาง FB) กับทั้งคุณป. เป็ด และ คุณลักกี้ ตัวละครในสามเกลอตอน ไปพระบาท นี้ :-) ................... ตอนสายวันอาทิตย์ ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังตรวจดูตั๋วจำนำปึกใหญ่อยู่ในห้องนอนของข้าพเจ้า เสียงฝีเท้าของเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งก็ดังขึ้น และแล้วเด็กชายอายุ ๓ ขวบเศษหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่งได้วิ่งนำหน้าพาเด็กชายอายุอ่อนกว่าไม่กี่มากน้อยอีกคนหนึ่งเข้ามาในห้องนอนของข้าพเจ้า “ลัคกี้” ข้าพเจ้ากล่าวทักเจ้าหนูน้อยที่นำหน้า ซึ่งเจ้าหนูน้อยคนนี้คือลูกชายของชูชัย พระขรรค์ชัย และเป็นบุตรบุญธรรมของข้าพเจ้า “พาลูกเป็ดลงไปข้างล่างโว้ย ขึ้นมาทำไมประเดี๋ยวตกกะไดแข้งขาหัก” เจ้าเป็ดหลานชายข้าพเจ้ากระซิบกระซาบบอก “เจ้าหนี้มา” ข้าพเจ้าสะดุ้งเฮือก หันมาถามลัคกี้ “มากี่คน” “มาแยะเชียวลุง มีคนอ้วน ๆ หัวล้านมาด้วยคนหนึ่ง เอารถมาจอดหน้าบ้านเรา” ข้าพเจ้าผิวปากเพลง “แอนนา” เบา ๆ นึกในใจว่า วันอาทิตย์เป็นวันที่เขาพักผ่อนการงานกัน แต่เจ้าหนี้ของข้าพเจ้าช่างไม่รู้จักพักผ่อนกับเขาบ้างเลย ข้าพเจ้ารีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับลัคกี้หลานชายสุดสวาทขาดใจของข้าพเจ้า “พาเจ้าเป็ดลงไปข้างล่าง แล้วบอกแม่ให้บอกเจ้าหนี้ว่าลุงตายไปหลายวันแล้ว” ลัคกี้หัวเราะก้าก “ลุงโกหก ลุงยังไม่ตาย ลุงไม่มีตังใช้เขาใช่ไหมล่ะ” ข้าพเจ้าชักฉิว รีบย่องไปที่หน้าต่างแอบมองดู แต่แล้วเมื่อข้าพเจ้าได้แลเห็นสุภาพบุรุษหนุ่ม ๕ คนและชายชราอ้วนเตี้ยพุงพลุ้ยอีกคนหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ถอนหายใจโล่งอกและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ นึกว่าจะเป็นเจ้าหนี้กลับกลายเป็นคณะพรรค ๔ สหายเพื่อนรักของข้าพเจ้าผู้มีศักดิ์เปรียบเสมือนน้องชายของข้าพเจ้านั่นเอง ข้าพเจ้าก้มลงมองตัวเอง ซึ่งนุ่งผ้าขาวม้าเก่า ๆ ผืนเดียว ข้าพเจ้ารีบเดินไปที่ราวตากผ้าริมห้อง รีบสวมเสื้อและกางเกงแพรเก่า ๆ ตัวหนึ่ง หลังจากนั้น ข้าพเจ้าก็อุ้มหลานชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนใส่สะเอวคนละข้าง แล้วพาออกไปจากห้อง พอลงมาข้างล่าง ข้าพเจ้าก็วางหลานชายลงบนพื้นแล้วพยักหน้าเรียกเด็กคนใช้ของข้าพเจ้าคนหนึ่งเข้ามากระซิบกระซาบ ....................

#เฮฮากับสามเกลอ เกริ่นเรื่อง: ในคืนวันแต่งงานของดิเรกกับประภา ทั้งสองนั่งรอญาติผู้ใหญ่มารดน้ำสังข์ แต่อยู่ๆ ดิเรกก็เกิดร้อนใจขึ้นมา .....สามเกลอหัวเราะครืน เจ้าบ่าวลุกขึ้นยงโย่ยงหยก เอื้อมมือเขี่ยวสะเอวเจ้าคุณปัจจนึกฯ พอท่านเหลียวหน้ามา ดิเรกก็กระพุ่มมือไหว้แล้วยิ้มแห้งๆ "คุณพ่อครับ แฮ่ะ-แฮ่ะ- เป็นส่งตัวเจ้าสาวให้ผมหรือยัง" เจ้าคุณปัจจนึกฯ อ้าปากหวอทำตาปริบๆ สามเกลอหัวเราะลั่นห้อง ท่านเจ้าคุณแทบจะเอาหัวชนผนังตึกให้ตายเสียรู้แล้วรู้รอด ประภาอายจนหน้าแดง "โอย" เจ้าคุณคราง "ดิเรก-นายดิเรกจ๋า อย่างไรลูกสาวฉันก็ต้องเป็นของแกวันยังค่ำ อย่าร้อนรนนักเลยอ้ายควาย โธ่-แกรู้ไหมว่าฤกษ์ส่งตัวเจ้าสาวน่ะ เวลาหนึ่งนาฬิกาสิบห้านาที " นายแพทย์ณรงค์ฤทธิ์ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ "หนึ่งนาฬิกาสิบห้านาที โอ-ฝรั่งเป็นนอนคอยแย่" อาเสี่ยผลักหน้าดิเรกเต็มแรง "นอนจิ้มพริกกับเกลือไปพลางๆ เถอะเว้ย" พูดจบกิมหงวนก็หัวเราะ "แกจะเร่งเร้าส่งตัวเจ้าสาวไปทำไมกัน" ดิเรกยิ้มแห้งๆ.....