⭐บทสัมภาษณ์พนมเทียน ที่เกี่ยวกับ พล นิกร กิมหงวน⭐ สัมภาษณ์โดย: ชมัยภร บางคมบางและคณะ จากหนังสือ: 1,009 เล่ม วรรณกรรมเกื้อกูลโลก เกื้อกูลมนุษย์ เล่มที่ 1 💬“พี่เริ่มอ่านเมื่อไหร่ และอ่านอะไร จำได้ไหมคะ” พนมเทียนนัยน์ตาเป็นประกาย เขาตอบว่า “พี่เริ่มอ่านตอนอายุ ได้เจ็ดแปดขวบ อยู่ชั้นประถมฯ ๒ ป.อินทรปาลิต เป็นครูคนแรกของ พี่ เพราะติดใจทุกเรื่องของ พล นิกร กิมหงวน เพราะมันเป็นเรื่อง ตลก เด็กอ่านแล้วมันก็ตลกดี ตอนนั้นเรียนอยู่โรงเรียนวันรับสิน ที่ถนนเพชรบุรี (เก่า) มีครูใหญ่ ชื่อ ครูชม วันรับสิน” 💬“ครูไม่ห้ามเหรอคะ” สงสัยจริงๆ เขาหัวเราะ “แอบอ่าน (หัวเราะ) สมัยก่อนทั้งคุณแม่ ทั้งคุณครู เขาไม่อยากให้อ่าน เพราะกลัวว่าจะเสียการเรียน อยากให้สนใจเรียน มากกว่า (ตรงข้ามกับสมัยนี้เขายินดีให้อ่านเพราะถือว่าดีกว่าไปเที่ยว ผับหรือศูนย์การค้า) ไปเช่ามาด้วยนะ ค่าเช่ารู้สึกจะสามสตางค์ เป็น พ็อกเก็ตบุ๊คเล่มบาง ๆ พอโตขึ้นมาอีกหน่อยก็อ่านเรื่องรัก เรื่องแรก สุดที่ขยับจาก ป.อินทรปาลิต กลายเป็นของท่านวรรณสิริ เรื่อง วนิดา คุณแม่อ่านก่อน เลยเอามาอ่าน จำได้เลยว่า สมัยก่อนเขาติด เงินกันแค่พันเดียวถึงกับฟ้องล้มละลาย ประจักษ์พี่ชายต้องมา รับผิดชอบแทน ประจักษ์ให้ประจวบหนีไป ส่วนพ่อของวนิดาก็ชื่อ นายดาว (หัวเราะ) จากนั้นก็อ่านตามคุณแม่อีก อ่าน หญิงคนชั่ว แล้วก็ ทางสายเปลี่ยว ของ ก.สุรางคนางค์..” 💬“นักเขียนคนไหนที่ทำให้คุณพนมเทียนอยากเป็นนักเขียน” ครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนตอบว่า “ถ้าเป็นตอนเด็ก ๆ ก็เป็น ป.อินทร ปาลิต ด้วยเหตุว่าทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิดอะไรต่ออะไรมากมาย ก่ายกองเหลือเกิน เพราะท่านเขียนเหตุการณ์ปัจจุบัน ณ เวลานั้น ๆ มา แล้วจนขณะนี้ก็ยังน่าแปลกใจที่สุด เช่นว่า กิมหงวนนี่เขามี ลักษณะพิเศษอยู่อย่าง ถ้าเขาพอใจอะไรละก็ เขาจะผิวปากเพลงที่ชื่อ ว่าโป๊ยกิมเหล็ง พี่ก็คิดอยู่ในใจ เพลงโป๊ยกิมเหล็งมันเป็นยังไง แล้วเพิ่งมารู้ว่ามันเป็นยังไงเมื่ออายุเจ็ดสิบกว่า เพราะเล่าให้ลูกฟัง เจ้าผาด พาสิกรณ์ เขาก็ไปหาตามเทปที่ขาย มาเปิดฟังเมื่อสามสี่ปีนี้ เอง เจ้ากิมหงวนจะต้องผิวปากเป็นเพลงโป๊ยกิมเหล็งทุกครั้ง มันเป็น คาแรคเตอร์ลิติกของเขา” นิกรก็ชอบร้องยี่เก แล้วก็ ดร.ดิเรกสมัยนั้น ยังไม่มีดอกเตอร์ ตำแหน่งศาสตราจารย์เราก็ยังไม่มี เราก็ต้องไปอ่าน หนังสือประเภทที่ว่าชื่อเรื่อง วิชชุนคร เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ ถึงจะ มีดอกเตอร์ ศาสตราจารย์ของฝรั่ง คนไทยยังไม่มี ต่อมาขึ้น ม.๑ (ป.๕ สมัยนี้) มาอยู่ที่โรงเรียนสุทธิวรารามก็เกิดสงคราม (เกิดมาแล้ว ปีกว่า) พ.ศ. ๒๔๘๕ ระเบิดมันลงมาก โรงเรียนก็เลยต้องปิดเพื่อให้ เด็กอพยพ พี่ก็อพยพไปบ้านเก่าซึ่งก็เป็นบ้านเกิดเดิม หรือบ้านของ ต้นตระกูลวิเศษสุวรรณภูมิอยู่ที่จังหวัดปัตตานี ที่นั่นไปเจอคลัง หนังสือเข้าพอดี .... 💬“ถือว่าหนังสือ พล นิกร กิมหงวน นี่เป็นหนังสือในดวงใจไหม” “เมื่อตอนเด็ก ๆ ต้องถือว่าเป็นหนังสือในดวงใจ เพราะอ่านแล้ว สนุก ครั้นเราเรียนสูงขึ้น เราก็หันมามองอีกที เราก็เห็นว่าความรู้ยัง ไม่ค่อยมีเท่าไหร่ การเขียนนี่ยังอ่อนเหตุผลไปหน่อย ครั้นเรียนสูงขึ้น มามาก ๆ และเราเจริญเติบโตมีความรู้มากขนาดนี้ เราก็รู้ว่า เราจะ มาดูถูกครูที่เคยสอนเรามาไม่ได้ เราต้องยกให้ท่านเป็นอาจารย์แล้ว ตอนที่พี่ดังเต็มที่สัก พ.ศ. ๒๕๐๔ - ๒๕๐๕ พี่ก็มาบริหารหนังสือ ก่อน จะมาเป็น ขวัญเรือน ศรีสยาม พี่จะเชิญนักเขียนรุ่นอากลับมาเขียน อีกครั้ง เพราะระลึกถึงบุญคุณที่ท่านปลูกฝังการอ่านการเขียนผ่าน หนังสือของท่านให้เรา ตอนนั้นพี่มีอำนาจบริหารเพราะเป็นที่ปรึกษา ใหญ่ แต่ก็ไม่ทัน ท่านเสียชีวิตเสียก่อน ท่านอายุน้อย ๕๘ เท่านั้น ขณะนั้นท่านก็เขียนหนังสือเรื่อง ศาลาโกหก ให้บรรลือสาส์น ซึ่งเป็นที่ ตั้งของศรีสยาม ศรีสยามนี่พี่เป็นคนตั้งชื่อให้เอง แล้วเขาก็กระจายมา เป็นขวัญเรือน เลยตั้งเป็นชื่อบริษัทว่าศรีสยาม” ... อ่านเฉพาะบทสัมภาษณ์พนมเทียน: https://drive.google.com/file/d/1q9G28oj-6792cUYxtIiYrmpggQ_e_kcq/view อ่านทั้งหมด: https://drive.google.com/file/d/15xkYt4wNPpUr7F-b5rg8JLO_uTUjq_2T/view?usp=sharing